Wskazuje drogę

Matka Boża, wzięta do nieba z ciałem i duszą, nie znika, lecz wskazuje nam drogę, nie przestaje być Matka, ale dopiero się Nią staje całkowicie.

Wniebowzięcie Maryi, to święto pełne radości, euforii i dziękczynienia. Maryja Niepokalana zostaje wzięta do nieba - nie ważne jak, gdzie i kiedy, po prostu po swojej ziemskiej pielgrzymce. Ona, Matka Boga, nie mogła nie być z Nim w niebie, nie mogła zaprzestać być dla nas Matką - w każdym znaczeniu, indywidualnie i wspólnotowo - tak dla mnie, jak i dla Kościoła.

Kwiaty, zioła i plony ziemi, które w tym dniu przynosimy, w jakiś przedziwny sposób nawiązują do Jej piękna, pełni łaski  i dziękczynienia za wielkie rzeczy, które Bóg uczynił w Niej i przez Nią.

Jej Wniebowzięcie jest dla mnie drogą, jest ukazaniem tej rzeczywistości, do której jestem powołana i do której zbliżam się dzień po dniu, jako celu mojej drogi, ziemskiej pielgrzymki. Jej Wniebowzięcie to obietnica, Boża obietnica, że pewnego dnia i ja będę w niebie, i ja zmartwychwstanę.

Obym nigdy nie przestała wpatrywać się w niebo, w Niepokalaną, która ukazuje mi drogę i sens mego ziemskiego życia. W Jej Wniebowzięciu ukazuje się sens mojej drogi, mojej codziennej walki o życie w łasce Bożej, w miłości do Boga i człowieka, każdego człowieka.