Nie boję się śmierci; boję się grzechu
17 lutego 1941 r. św. Maksymilian Kolbe został aresztowany przez gestapo i przewieziony na Pawiak. 28 maja trafił do Auschwitz. Z obozu, 15 czerwca, napisał swój ostatni list, do matki: U mnie jest wszystko dobrze. - I dodał: Kochana Mamo, bądź spokojna o mnie i o moje zdrowie, gdyż dobry Bóg jest na każdym miejscu i z miłością pamięta o wszystkich i o wszystkim. Dwa miesiące później już nie żył.
Marianna modliła się za syna, który był w obozie. Wspominała:
Gdym się zabierała do jedzenia lub spania, czułam bardzo dotkliwie, że on tam głód cierpi, on tam marznie, ale zawsze jest trochę nadziei". Przez długi czas ufała, że spotka się z synem, Jednak w 1940 r. otrzymała list od Maksymiliana, w którym pisał: "Czy się zobaczymy? Nie wiem... Niech Niepokalana kieruje i w tej sprawie, jak jej się podoba.
W obozie św. Maksymilian dał się poznać jako kapłan, który naprawdę wierzy, ufa i wie, że Bóg jest obecny nawet w tym ziemskim piekle.
Aleksander Dziuba - więzień Auschwitz, tak o nim napisze:
Umacniał nasze dusze i sprawiał, że mieliśmy więcej ufności w Bogu i osłabiał nasz lęk przed śmiercią…
Pamiętam, jak mówił: Ja nie boję się śmierci; boję się grzechu. Zachęcał nas, aby nie bać się śmierci i aby mieć na sercu zbawienie naszych dusz. Mówił, że jeśli nie będziemy obawiać się niczego, oprócz grzechu, modląc się do Chrystusa i szukając wstawiennictwa Maryi, poznamy pokój. Potem ukazywał nam Chrystusa, jako jedyne pewne oparcie i jedyną pomoc, na którą mogliśmy liczyć.
Widzieliśmy, jak on sam oddawał całe swoje życie, przeżywane w obozie koncentracyjnym, w ręce Boga: całkowicie się mu powierzał, miłując Chrystusa i Matkę Bożą ponad wszystko i przekonywał nas poprzez tę miłość. Naprawdę wydawało się, że nie ma większej siły od tej, która od niego emanowała.
A jaka jest moja wiara?
Na ile ufam i wierzę, że Dobry Bóg jest ze mną zawsze i wszędzie, i mnie kocha?
To pytania, na które warto sobie dziś odpowiedzieć.
Dodaj komentarz