Ideał mobilizuje wszystkie wysiłki w człowieku, gdy ten ów ideał posiada. Czy Chrystus rzeczywiście "pochłania" wszystkie twoje energie i nadaje sens całemu twojemu entuzjazmowi?

Chrystus nie jest jakimś tylko wspomnieniem z historii, lecz żywą Obecnością. Jest Obecnością żywą i ożywiającą.

Pozwól ożywiać się Chrystusowi!

Mówić chrześcijaninowi, że powinien rozmawiać o Jezusie Chrystusie, to nic innego jak powiedzieć mu, że powinien kochać Go, ale czy koniecznie trzeba mu o tym przypominać? Chrześcijanin bez miłości do Chrystusa jest jak żołnierz bez broni, jak oczy bez światła, jak płuca bez powietrza.

Lecz jeśli chrześcijanin posiada Chrystusa i kocha Go prawdziwie, miłością głęboką, to powinien mówić o Nim bez jakiejkolwiek obawy. W tych, jak również w innych sprawach, człowiek wierzący powinien być i okazywać się wobec innych jako człowiek w stu procentach "normalny". Powinien, owszem, unikać wszelkiego rodzaju ekstrawagancji, dziwactw i przesady, ale zachowywać ów złoty środek poprawności i roztropności. Nie powinien tracić jakiejkolwiek możliwości, aby mówić o Chrystusie i Jego sprawach. Nie powinien niczego się obawiać, aby ukazać to, że nie ma dla niego cenniejszego tematu czy zainteresowania niż osoba Jezusa Chrystusa i Jego sprawy. Inni mogą mieć inne ideały. Ideałem dla chrześcijanina jest Jezus Chrystus!

Chrystus nauczał w Judei dwa tysiące lat temu. W jaki sposób ludzie żyjący "tu i teraz" mogą poznać Jego słowa? Taka właśnie jest misja każdego chrześcijanina i każdej chrześcijanki jako apostoła i rzecznika Pana. Chrześcijanin pracuje w biurze z grupą kolegów i koleżanek, w fabryce lub innym zespole. W swojej pracy ma niezliczone kontakty osobiste, prowadzi lekcje dla dzieci w szkole i rozmawia z ich rodzicami, odwiedza chorych w szpitalu lub pracuje w nim zawodowo jako lekarz czy jako wolontariusz. Jako kobieta ma liczne kontakty z grupą przyjaciółek czy zwykłych znajomych u fryzjera, w supermarkecie czy w miejscu zamieszkania.

We wszystkich tych okolicznościach i miejscach, wszystkim tym osobom, a także tym, które zapukają do drzwi ofiarując jakąś usługę - listonoszowi, inkasentowi... wszystkim tym osobom, chrześcijanin: mężczyzna czy kobieta, powinni okazywać dobroć, przyjmować ich z pogodnym obliczem w atmosferze, która ich usposobi do przyjęcia Słowa Bożego.

Kiedy przychodzi Chrystus, aby dokonać dzieła zbawienia, zbawia nas wszystkich, ponieważ zbawia nas jako swój lud lub swoją rodzinę. W ten sposób każdy z nas jest zbawiony, o ile tylko znajduje się we wspólnocie kościelnej. Mówiąc prościej - "ja" przemienia się w "my". Gdy oddalamy się od wspólnoty, oddalamy się od zbawienia.

Misja chrześcijanina polega na ewangelizowaniu, budowaniu, tworzeniu wspólnoty chrześcijańskiej tam, gdzie jeszcze jej nie ma; na przybliżaniu Chrystusa przez poznawanie Go, głoszenie Jego orędzia w przestrzeniach jeszcze "dziewiczych" dla Światła, wobec ludzi, którzy poszli w kierunku świateł fałszywych.

W miejscach, gdzie Ewangelia była już przepowiadana, tam gdzie Jezus już jest znany, misja ta polegać będzie na pogłębianiu tej znajomości, na jej wzmocnieniu i ustabilizowaniu wspólnoty wiary.

Można powiedzieć, że nasza misja jest bardzo rozległa, obejmuje cały świat, nie jest ograniczona ani przestrzenią, ani granicami czy jakimikolwiek ideologiami.

Lecz jeśli tak mają się sprawy, wynika stąd, że jesteśmy obowiązani, z racji wierności naszej misji, do wchodzenia w miejsca, wspólnoty, zawody, zespoły ludzi, urzędy, stowarzyszenia, dziedziny..., w których istnieje pilna potrzeba tworzenia chrześcijańskiej wspólnoty lub jej wzmocnienia, jeśli już istnieje.

Kapłan jest znakiem obecności Chrystusa wśród nas, jest znakiem Kościoła jako sakramentu zbawienia. Jest człowiekiem, który z miłości do Boga i do ludzi, zrzeka się czegoś najbardziej przynależnego naturze człowieka, jak na przykład stworzenia własnego ogniska domowego, zrzeka się naturalnej przyjemności bycia nazywanym przez swoje własne dzieci "tatą", aby wszyscy mogli go nazywać "ojcem".

Oto jest wasz kapłan. Módlcie się za niego! Bądźcie wdzięczni Panu Bogu za posiadanie swego kapłana! Nie wszyscy mogą się tym cieszyć. Uczyńcie mu godne warunki życia, umożliwiajcie jego apostolstwo, aby wasza współpraca z nim sprawiała mu szczęście w jego apostolstwie wśród was.

W Ewangelii nie można "podkreślać" stronic czy zdań. Cała Ewangelia musi być "podkreślona", ponieważ cała musi być przyjęta i przeżywana w jej pełni, we wszystkich swoich wymiarach, we wszystkich swoich rozmaitych nurtach i żywotnych zastosowaniach.

Jeśli postanowimy żyć Ewangelią w całej jej pełni, nie będzie ona "łatwizną", z tej prostej przyczyny, że aby ją wypełnić musimy się wysilić, wyrzec się czegoś. A wyrzeczenie się samego siebie, własnych upodobań czy gustów nigdy nie jest rzeczą łatwą.

Ewangelia nie dokonała się "owego czasu", lecz powinna dokonywać się "teraz", nie była głoszona "ówczesnym ludziom", lecz jest głoszona "nam".

Ewangelia nie powinna wypadać nam z rąk! W naszym życiu należy dokonywać ustawicznej "kontroli", aż dojdziemy do umiejętności: "widzieć, sądzić i działać", zgodnie z normami i duchem Ewangelii.

Jezus przyszedł na ziemię, abyśmy mieli życie: "Ja przyszedłem, aby mieli życie" (J 10,10); Boże życie w nas - życie wieczne, które już się zaczęło w czasie wraz z życiem w łasce.

Jezus daje życie, tak jak to czyni Ojciec. My nie możemy przekazywać życia duszom, lecz możemy być narzędziami Boga w jego przekazywaniu.

Poprzez nasze dobre uczynki spełniane w stanie łaski uświęcającej możemy wysługiwać łaski dla innych osób. Przez nasze apostolstwo możemy je przygotować do przyjęcia nadprzyrodzonego życia łaski.

Zbliż się wiec do Jezusa, abyś miał życie i nie oddalaj się nigdy od Niego, abyś nie stracił Życia!

Jezus musiał wypełnić swoją misję pomimo "twardości" i "opozycji" ze strony ludzi. Tajemnica pochodzenia i natury Jezusa objawia się człowiekowi tylko w świetle wiary; objawia się człowiekowi, który wierzy i z wiarą patrzy na całe stworzenie.

Istnieją rzeczy ujmowane przez zmysły, ale są to rzeczy materialne. Inne rzeczy pojmuje się rozumem i to są "przedmioty" racjonalne. Do spraw ducha dociera się jedynie przez wiarę i z wiarą.

Jezus jest rzeczywiście posłany przez Ojca dla zbawienia świata. Teraz posyła On ciebie, abyś współpracował w Jego zbawczej misji.

Pewność posłania przez Jezusa powinna dać ci bezpieczeństwo, ponieważ nie jesteś "zabezpieczony" ani przez własne zasługi, ani przez swoje kwalifikacje czy talenty, lecz przez moc Tego, który cię posyła.

Gdy wypełniasz jakieś dzieło apostolskie, uwierz w siebie, lecz nie z powodu siebie, lecz z powodu misji, jaką wypełniasz; z powodu mocy łaski, jaką posiadasz; z powodu mocy Ducha Jezusa, który jest obecny i który cię natchnie do mówienia, kładąc w twoje usta słowa, których należy użyć w danych okolicznościach.

Przemawianie Jezusa wywołuje głębokie zdumienie u słuchających Go ludzi. Zauważają, że istnieje w Nim coś nadzwyczajnego, coś co należy tylko do Niego i jest tylko Jemu właściwe.

Jezus mówi w imieniu Ojca, który Go posłał, dlatego jest On Jego Prorokiem. To, czego Jezus naucza nie stanowi Jego własnej nauki, lecz jest nauką Ojca. Jezus chce zaprowadzić nas wszystkich do Ojca i w ten sposób wypełnia swoją misję prorocką.

Dzięki łasce Chrztu świętego chrześcijanin uczestniczy w prorockiej misji Jezusa. Tym samym, powinien wypełniać swoją misję, uświadamiając sobie przede wszystkim prawdę, że jest on prorokiem Jezusa, wysłanym przez Niego na świat w celu przekazywania Jego nauki, Jego orędzia zbawienia.

Głosić tajemnicę zbawienia, zapoznawać z nią innych ludzi, przekazywać ją wiernie; oto jest misja chrześcijanina jako proroka. Nie bądź prorokiem "niemową", co nie głosi Jezusa i Jego przesłania, nie bądź prorokiem "niewiernym, który zbacza z drogi swojej misji, głosząc siebie samego zamiast Jezusa Chrystusa.

Jakże można nie rozpoznać Jezusa? Poznajemy Go przecież tak w słowach, jak i w cudownych dziełach, których dokonał.

Człowiek musi dojść do wiary, ale nigdy do niej nie dojdzie, jeśli wpierw nie dokona dobrowolnego, świadomego i osobistego spotkania z Jezusem.

Nie można osiągnąć wiary przy pomocy argumentacji, studiów, analiz, dialogów. Wiara nie jest wnioskiem wyciągniętym na podstawie logicznych przesłanek, na podstawie dialektycznych rozumowań. Wiara jest życiem i to życie przychodzi do nas i otrzymujemy je dzięki pośrednictwu Jezusa Chrystusa, poprzez osobisty kontakt z Nim, w głęboko przeżytym doświadczeniu religijnym.

Jezus nie utracił i dziś mocy czynienia cudów; zachował ją dla nas. Ocieramy się o nią, gdy przyjmujemy Go w Komunii świętej. Dlaczego nie dokonują się w nas cuda łaski i świętości, jakie występowały w osobie Jezusa Chrystusa? Czy nie dlatego, że nam brak ducha wiary? Czy nie dlatego, że nasze Komunie święte są przyjmowane bardziej "mechanicznie" niż duchowo, bardziej "zwyczajowo" niż w sposób żywy?

Nie zadowalaj się "przyjmowaniem" Sakramentów. Staraj się bardziej o to, aby żyć sakramentalnie. Uczyń z Sakramentów swoje życie, aby stało się ono Sakramentem Chrystusa.

Wszystko w swoim życiu Maryja Dziewica realizowała doskonale, co bardzo podobało się Najwyższemu. Zawsze właściwie odpowiadała na Boże natchnienia.

Maryja powtarzała nieustannie w swoim Sercu: "Niech się spełnią we mnie Boże zamiary".

Nie możemy spotkać lepszej drogi do doskonałości, niż naśladowanie Maryi w gotowości, aby zawsze i wszędzie wykonywać wszystko zgodnie z Bożą wolą.

Panno szczęśliwa, która poczęłaś Boga w swoim łonie i Sercu, Ty jesteś naszą pewną nadzieją zbawienia.

Maryja posiadała wszystkie uczucia, jakie istnieją w ludzkiej naturze. Przede wszystkim odczuwała w swoim Sercu miłość.

Maryja kochała Boga i kochała Go tą miłością, odpowiadającą Jej doskonałemu poznaniu Boga. Kochała Go z tą wdzięcznością bez granic, odpowiednią do wszystkich przywilejów i nieporównywalnych łask, udzielonych Jej przez Boga.

Twoja miłość do Boga także powinna odpowiadać tym dwom aspektom: wdzięczności za to wszystko, co otrzymałeś od Niego oraz mierze poznania i wiedzy, jaką o Nim uzyskałeś.

Panno wybrana przez Boga spośród wszystkich stworzeń, naucz mnie wdzięczności Bogu, który mnie uczynił swoim dzieckiem.

Od samego początku Bóg napełnił duszę Maryi swoją Obecnością. Serce Maryi nie zawahało się ani przez moment, skierowało się ku Bogu i nigdy się od Niego nie oddaliło. Kochało Boga ze wszystkich swoich sił.

Jeśli Maryja kocha stworzenia, kocha je przez Boga i dla Boga. Będzie zawsze i cała Boża.

Nasze pragnienie miłości oraz pragnienie bycia miłowanymi, w pełni może być zaspokojone w miłości Boga.

Panno, najpiękniejszy kwiecie naszej ziemi, przeniknij moją duszę wonią Twoich cnót.

Serce Maryi to Serce Dziewicy i Matki, ze wszystkimi jego przymiotami w stopniu najwyższym i bez żadnego braku; Serce ogarnięte zupełnie przez miłość do Boga i miłość do ludzi jako swoich braci.

Tak, jak wzywamy Serca Jezusowego mówiąc: Najświętsze Serce Jezusa, uczyń serce moje podobnym do Twego!", prośmy Maryję słowami: "Niepokalane Serce Maryi, bądź naszym ratunkiem!".

Panno, różo duchowna w ogrodzie Bożym, spraw, niech Duch Święty zamieszkuje we mnie z upodobaniem.

Tradycja chrześcijańska nazywa Maryję "Stolicą Mądrości", ponieważ Ona przez swoje słowa i swoje życie dzieliła się naukami czerpanymi z Ducha Świętego ze wszystkimi otaczającymi Ją osobami.

Maryja ukazywała Boga przez swoją dobroć i swoją posługę wszystkim ludziom. Jej życie zwyczajne, ale pełne Boga, było nieustannym ukazywaniem wielkich rzeczy dokonanych przez Boga.

Nikt nie może czuć się zwolnionym z tego apostolstwa, niezwykle łatwego i skutecznego.

Panno, źródło życia, niech wyrastają we mnie słowa i czyny prowadzące do Boga.

W rodzinie Bożej, którą wszyscy tworzymy, Maryja jest Matką naszego Starszego Brata i przez to jest Matką wszystkich braci. Gdy zgodziła się być Matką Jezusa, także z miłością zgodziła się być Matką wszystkich żyjących.

"Maryja, Matka, budzi serce synowskie drzemiące w każdym człowieku i w ten sposób prowadzi nas do rozwijania życia otrzymanego w sakramencie chrztu, przez który staliśmy się synami. Jednocześnie, poprzez ten macierzyński charyzmat powoduje w nas wzrost braterstwa. Maryja w ten sposób sprawia, że Kościół czuje się rodziną" (Puebla 295).

Maryjo, Matko Kościoła, obudź w nas serce syna i brata i połącz nas w budowaniu rodziny Bożej naszym życiem.

Tradycja chrześcijańska czci Maryję jako prawdziwą Matkę Kościoła. Papież Paweł VI streszcza w następujący sposób to odczucie Ludu Bożego: "Nie można mówić o Kościele, jeśli w nim nie jest obecna Maryja" (MC 28).

"Chodzi o obecność Niewiasty - wyjaśnia dokument z Puebla - która stwarza atmosferę rodzinną, wolę przyjmowania, miłości i szacunku dla życia. Jest sakramentalnym znakiem macierzyńskich cech Boga. Jest to rzeczywistość tak głęboko ludzka i święta, że budzi u wierzących modlitewny nastrój czułości, bólu i nadziei".

Święta Matko Kościoła, w Twoim obliczu kontemplujemy rysy miłości i uczucia naszego Boga i Ojca. Powierzamy się Twojej matczynej miłości i i ufamy miłosierdziu naszego Boga.

Najbardziej udane pociągnięcia pędzlem dla odmalowania obrazu Najświętszej Dziewicy wykonał Archanioł, pozdrawiając Maryję słowami: "Pełna łaski".

To jest rys charakterystyczny, określający Jej wewnętrzną fizjonomię i wyróżniający Ją spośród wszystkich innych osób. To Jej specyficzne Imię, które tylko do Niej się odnosi, ponieważ wyraża tę najwyższą rzeczywistość: Maryja była pełną łaski, ponieważ Bóg był w Niej.

Maryja, błyszczące słońce na niebie, niech zawsze przypomina słowa Jezusa: "Wy jesteście światłem dla świata".

"Ucieczko grzeszników" - odzywa się Kościół do Najświętszej Dziewicy, ponieważ Maryja troszczy się o grzeszników, szuka ich, wzywa i oczekuje, i przyjmuje tych, którzy się do Niej uciekają. Przyjmuje ich z macierzyńską dobrocią i współczuciem.

Leczy ich duchowe rany, oczyszcza z grzechów, dając im odczuć boleść, jaką czuje syn oddalający się od Ojca oraz żal i nawrócenie, które z powrotem przyprowadzają go do Niego.

Owocem troski dobrej Matki jest nawrócenie się synów, zmiana ich życia i zbawienie.

Panno, królująca w niebie blisko Boga, przemień nasze serca i dokonaj naszego szczęśliwego powrotu w ramiona Boga Ojca.

Gdy Biblia używa wyrazu "serce", odnosi je do najgłębszej istoty osoby. W ten sposób, mówiąc o Sercu Jezusa odnosimy się do Osoby Chrystusa i do Jego istoty. Podobnie wyrażenie: "Serce Maryi" określa samą Osobę Najświętszej Maryi Panny, Osobę jedyną i niepowtarzalną, lecz zawsze bliską ludziom, a szczególnie tym najpokorniejszym. Serce Maryi oznacza źródło życia duchowego, a w szczególności miłość, jaką kochała Boga i swoich braci, poświęcając się zbawczemu dziełu swego Syna.

Wszyscy, jako Jej dzieci, jesteśmy powołani do kontemplacji w Sercu Maryi Jej macierzyńskiej gotowości, wzoru "serca nowego" stworzonego przez Ducha Świętego, który w nas woła, aby uczynić z nas dzieci Boże w zmartwychwstałym Jezusie.

Niepokalane Serce Maryi, uproś nam u Ducha Świętego, który uczynił Cię Matką Jezusa, aby stworzył w nas nowe serce, godne Twego Syna.

Najświętsza Maryja Panna od samego momentu Zwiastowania miała głębokie, stałe i skuteczne postanowienie poświęcenia swego życia Osobie i dziełu swego Syna oraz współpracy z miłością nad zbawieniem ludzi.

Jej wola była zawsze zjednoczona z wolą Bożą, a płomień Jej gorliwości był ciągle żywy w obecności Jezusa Chrystusa, jak płomień wiecznej lampy przed tabernakulum.

Takie było Serce Maryi i takie powinno być twoje serce!

Panno szczęśliwa, ponieważ uwierzyłaś, ze w Tobie spełni się Słowo Boże, spraw, abym nie miała innego pragnienia, niż spełnianie woli Bożej.

Chóry anielskie śpiewają i wysławiają naszą Panią wstępującą do nieba. Widziałam Ją tak piękną jak zorza poranka, jak słońce błyszczące wysoko na niebie. Widziałam Ją tak piękną, tak promienistą - Królową na niebiosach, blisko Boga.

Maryjo Dziewico, Królowo nieba, pełna łaski, módl się za nami. Panno Maryjo, niech przez wszystkie wieki, wszyscy wysławiają naszego Boga!

Maryjo, która wyprzedziłaś nas w zmartwychwstaniu i w chwalebnym wniebowzięciu, niech Twoje Serce wskazuje nam zawsze drogę do chwały Boga.

Od samego początku życia Kościoła, do imienia Maryi zaczęto dodawać określenie "Dziewica".

Tak charakterystyczny jest przywilej dziewiczości Maryi, że Lud Boży nazywa Maryję po prostu "Dziewicą". Kiedy katolik słyszy to określenie, wie, że odnosi się ono do Maryi, Matki Bożej i że wyraża ono poczęcie życia Syna Bożego z inicjatywy zbawczej samego Boga.

Matko Dziewicza, Niewiasto odpowiedzi na plany Boże, naucz nas gotowości i poświęcenia, aby Bóg dysponował naszym życiem i prowadził nas do ukazania swojej miłości pośród ludzi.

Maryja potwierdziła swoje powołanie Matki-Służebnicy swoim "Niech się stanie", w dniu Wcielenia Syna Bożego.

Później, uciekając do Egiptu, czy patrząc na Syna cierniem ukoronowanego, biczowanego i ukrzyżowanego, Jej Serce pozostaje wierne tym wypowiedzianym wtedy słowom.

Całe nasze życie, szczególnie w chwilach trudnych doświadczeń, także powinno wyrażać to: "Niech się dzieje wola Boża".

Panno, która usłyszałaś od Archanioła zwiastowanie wielkiej tajemnicy o Bogu-Człowieku, spraw, abym ja także wcielała w życie Słowo Boże.