Prawdy maryjne

31 styczeń 2011

W gromnicznym świetle

0 komentarzy · 10616 czytań · Drukuj

Święto Ofiarowania Pańskiego popularnie nazywane jest świętem Matki Bożej Gromnicznej. Do czasu posoborowej odnowy liturgicznej uroczystość ta była uznawana za jeden z trzech szczytowych punktów świątecznego cyklu, obok Bożego Narodzenia i Objawienia.

O świetle mówi się już w odniesieniu do Bożego Narodzenia, lecz wówczas "światłość, która w ciemności świeci", przyjmują tylko nieliczni - Maryja, Józef, pasterze obecni przy żłóbku. W dniu Objawienia Pańskiego świat pogański przybył z ciemności do Światła. W święto Matki Bożej Gromnicznej światło w naszych rękach niesiemy w procesji podczas Mszy świętej. Światło jest ściśle związane z liturgią tego święta.

Kościół jako Oblubienica wychodzi na spotkanie Chrystusa-Oblubieńca. W tym spotkaniu pośredniczy postać starca Symeona i prorokini Anny.

W liturgii greckiej święto Ofiarowania Pańskiego nazywano Hypapante, co znaczy uroczyste spotkanie. Początkowo nie miało ono charakteru maryjnego, lecz koncentrowało uwagę na pierwszym przyjściu Chrystusa do świątyni, a spotkanie Symeona z Dzieciątkiem Jezus interpretowano jako spotkanie Starego Przymierza z Nowym.

Prawo Mojżeszowe mówiło, że każdy chłopiec pierworodny należy do Boga, dlatego trzeba było przedstawić go Panu i dokonać symbolicznego wykupienia, składając na ofiarę baranka albo, w przypadku ludzi ubogich, parę synogarlic lub młodych gołębi. Wiązało się to również z oczyszczeniem matki po urodzeniu dziecka, które chrześcijaństwo praktykowało w formie tzw. wywodu.

Odnowiona liturgia zwraca uwagę przede wszystkim na fakt ofiarowania w świątyni jerozolimskiej Dziecięcia-Zbawiciela. W Jego osobie Bóg ofiaruje Siebie za zbawienie świata i to jest najgłębszy sens wydarzenia, którego pamiątkę Kościół obchodzi 2 lutego.

Bogate treści zawarte są również w symbolice światła, nierozłącznie związanej z tym świętem. Dawniej nazywano je nawet "uroczystością świec". Nazwa ta była już bliska znanej nam nazwie Matki Bożej Gromnicznej.

Procesja ze światłem - to jedna z najstarszych w Kościele. Miała ona pierwotnie charakter pokutny. Ma to związek z faktem zadośćuczynienia za pogański zwyczaj obchodzenia rzymskiego święta ku czci Fauna, tzw. Luperkalii. Przy okazji tego święta zdarzały się wyuzdane ekscesy i dlatego chrześcijanie starali się wykorzenić ten zwyczaj, reinterpretując go w duchu historii biblijnej.

Stopniowo procesja zmieniała swój charakter, aby w Średniowieczu stać się uroczystym pochodem Kościoła, witającego swego Króla.

Światło symbolizuje Chrystusa i Jego Boskie życie w nas. Dlatego 2 lutego odbywa się w kościołach uroczyste poświęcenie świec. Świece te powinny być zapalane podczas Komunii Świętej ludzi chorych, przy udzielaniu Sakramentu Chorych, oraz przy zgonie.

Przez wieki wierzono, że światło gromnicy chroni przed piorunami-gromami. Stąd właśnie pochodzi jej nazwa. Wierzono też, że chroni człowieka przed innymi klęskami żywiołowymi. W każdym polskim domu, zarówno ubogim, jak i magnackim, znajdowała się gromnica i palma. Zazwyczaj zawiązywano je na krzyż i umieszczano nad łóżkiem. Palono gromnicę przed wizerunkiem Maryi w każde Jej święto. Ten zwyczaj w niektórych rodzinach zachował się do dziś.

Święto Matki Bożej Gromnicznej, jak i szereg innych świąt kościelnych, jest przykładem zbliżenia sfery nadprzyrodzonej do tego, co ziemskie, poprzez różne formy liturgiczne.

Oby ten fakt pozwolił nam lepiej rozumieć, że całe życie człowieka - to codzienne i świąteczne - powinno się toczyć w obecności Boga.

Komentarze

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się , żeby móc zagłosować.
Brak ocen. Może czas dodać swoją?

Wspomóż nas

wesprzyj serwis

Prawdy maryjne

  • Maryja - Ogród Niepokalany
    Maryja jako Rajski Ogród.
  • Maryja - Uzdrowienie chorych
    Spójrzmy na Maryję jako na Uzdrowienie chorych.
  • Maryja a Duch Święty
    Maryja jako Oblubienica, Pneumatofora, Przybytek, Transparent i Ikona Ducha Świętego.
  • Maryja Matka Kościoła
    Tekst Litanii Loretańskiej do NMP wzbogacony został wezwaniem "Matki Kościoła", a dawny drugi dzień świąt Zesłania Ducha Świętego poświęcono w Polsce również liturgicznej czci NMP Matki Kościoła. W ten sposób teologiczna prawda o Matce Pana naszego została na zawsze poszerzona o treść Jej Matczynej relacji do Kościoła. Niniejsze krótkie opracowanie pragnie ukazać, skąd czerpie swe teologiczne uzasadnienie ten Maryjny tytuł.
  • Matka Boża Nieustającej Pomocy
    Czcząc Matkę Bożą Nieustającej Pomocy zwracamy się do Niej, jako Matki Chrystusa i naszej Pośredniczki łask, przedkładając podziękowania i prośby, tak osobiste jak i wspólnotowe Bogu Ojcu przez Jezusa Chrystusa za Jej przyczyną i wzorem, gdyż Bóg dał nam Ją jako "nieustanną pomoc" dla naszej obrony. Maryja z racji tej macierzyńskiej miłości, opiekuje się odkupionymi
  • Matka Kościoła
    Tytuł "Matka Kościoła" spotykamy już sporadycznie u Ojców Kościoła. Św. Epifaniusz zwie Maryję "prawdziwie Matką wszechżyjących", św. Ambroży interpretuje testament z krzyża (J 19,26-27) jako zapoczątkowanie praw macierzyńskich Maryi w stosunku do członków Kościoła, św. Augustyn mówi o Niej jako o "Matce członków Chrystusa". Powszechnie zaczęto nazywać Maryję Matką Kościoła począwszy od XII w., gdy w teologii i pobożności podjęto temat macierzyństwa duchowego.
  • Nawiedzenie NMP
    Treść święta wynika z Łk 1,39.56. Święto w Kościele Zachodnim zawdzięcza swe powstanie młodemu jeszcze wtedy zakonowi franciszkańskiemu, który wprowadził je w 1263 r., wyznaczając na jego obchód dzień po oktawie Narodzenia Jana Chrzciciela, obchodzonego 24 czerwca. Obecnie święto obchodzone jest w Kościele 31 maja.
  • Odpust Porcjunkuli
    Pierwotny tytuł kościoła Porcjunkuli brzmiał - Najświętszej Maryi Panny z Doliny Jozafata. Według podania kapliczkę mieli ufundować pielgrzymi wracający z Ziemi Świętej. Mieli oni przywieźć grudkę ziemi z grobu Matki Bożej, który sytuowano w Dolinie Jozafata w Jerozolimie.Nazwę Matki Bożej Anielskiej prawdopodobnie nadał jej sam św. Franciszek.
  • Współodkupicielka
    Żaden człowiek nie był w stanie nas wykupić z zaciągniętego "długu" (por. Kol 2,14). Mógł to uczynić tylko Chrystus, Syn Boży. Krzyż jest jedyną ofiarą Chrystusa, jednak chce On włączyć do swojej ofiary odkupieńczej tych, którzy z niej korzystają. Spełnia się to w najwyższym stopniu w osobie Jego Matki.
  • Wspomożycielka Wiernych
    Święto NMP Wspomożycielki Wiernych ustanowił papież Pius VII w 1815 r. dla Rzymu i państwa kościelnego na podziękowanie za opiekę Matki Bożej nad Kościołem. W 1959 r. na prośbę biskupów polskich święto zostało wprowadzone w Polsce.

Ostatnio na forum

Najnowsze tematy
Najciekawsze tematy

Losowy wątek

Mężczyzną i niewiastą stworzył ich Bóg. Jan Paweł II wiele pisał i mówił na ten temat. Powołanie kobiety i mężczyzny, a także ich natura jest odmienna. Nie wartościujemy tutaj osób, jako ludzi. Czy kobiety mają lepszy ogląd swej natury, nie wiem. Nie znam dzieł kultury, które bardziej odsłaniałyby psychikę kobiety, stworzonych przez same kobiety. O życiu Świętej Rodziny na wygnaniu i w Nazareci...
shk15 · 02-05-2010 11:18