Prawdy maryjne

31 styczeń 2011

W gromnicznym świetle

0 komentarzy · 7918 czytań · Drukuj

Święto Ofiarowania Pańskiego popularnie nazywane jest świętem Matki Bożej Gromnicznej. Do czasu posoborowej odnowy liturgicznej uroczystość ta była uznawana za jeden z trzech szczytowych punktów świątecznego cyklu, obok Bożego Narodzenia i Objawienia.

O świetle mówi się już w odniesieniu do Bożego Narodzenia, lecz wówczas "światłość, która w ciemności świeci", przyjmują tylko nieliczni - Maryja, Józef, pasterze obecni przy żłóbku. W dniu Objawienia Pańskiego świat pogański przybył z ciemności do Światła. W święto Matki Bożej Gromnicznej światło w naszych rękach niesiemy w procesji podczas Mszy świętej. Światło jest ściśle związane z liturgią tego święta.

Kościół jako Oblubienica wychodzi na spotkanie Chrystusa-Oblubieńca. W tym spotkaniu pośredniczy postać starca Symeona i prorokini Anny.

W liturgii greckiej święto Ofiarowania Pańskiego nazywano Hypapante, co znaczy uroczyste spotkanie. Początkowo nie miało ono charakteru maryjnego, lecz koncentrowało uwagę na pierwszym przyjściu Chrystusa do świątyni, a spotkanie Symeona z Dzieciątkiem Jezus interpretowano jako spotkanie Starego Przymierza z Nowym.

Prawo Mojżeszowe mówiło, że każdy chłopiec pierworodny należy do Boga, dlatego trzeba było przedstawić go Panu i dokonać symbolicznego wykupienia, składając na ofiarę baranka albo, w przypadku ludzi ubogich, parę synogarlic lub młodych gołębi. Wiązało się to również z oczyszczeniem matki po urodzeniu dziecka, które chrześcijaństwo praktykowało w formie tzw. wywodu.

Odnowiona liturgia zwraca uwagę przede wszystkim na fakt ofiarowania w świątyni jerozolimskiej Dziecięcia-Zbawiciela. W Jego osobie Bóg ofiaruje Siebie za zbawienie świata i to jest najgłębszy sens wydarzenia, którego pamiątkę Kościół obchodzi 2 lutego.

Bogate treści zawarte są również w symbolice światła, nierozłącznie związanej z tym świętem. Dawniej nazywano je nawet "uroczystością świec". Nazwa ta była już bliska znanej nam nazwie Matki Bożej Gromnicznej.

Procesja ze światłem - to jedna z najstarszych w Kościele. Miała ona pierwotnie charakter pokutny. Ma to związek z faktem zadośćuczynienia za pogański zwyczaj obchodzenia rzymskiego święta ku czci Fauna, tzw. Luperkalii. Przy okazji tego święta zdarzały się wyuzdane ekscesy i dlatego chrześcijanie starali się wykorzenić ten zwyczaj, reinterpretując go w duchu historii biblijnej.

Stopniowo procesja zmieniała swój charakter, aby w Średniowieczu stać się uroczystym pochodem Kościoła, witającego swego Króla.

Światło symbolizuje Chrystusa i Jego Boskie życie w nas. Dlatego 2 lutego odbywa się w kościołach uroczyste poświęcenie świec. Świece te powinny być zapalane podczas Komunii Świętej ludzi chorych, przy udzielaniu Sakramentu Chorych, oraz przy zgonie.

Przez wieki wierzono, że światło gromnicy chroni przed piorunami-gromami. Stąd właśnie pochodzi jej nazwa. Wierzono też, że chroni człowieka przed innymi klęskami żywiołowymi. W każdym polskim domu, zarówno ubogim, jak i magnackim, znajdowała się gromnica i palma. Zazwyczaj zawiązywano je na krzyż i umieszczano nad łóżkiem. Palono gromnicę przed wizerunkiem Maryi w każde Jej święto. Ten zwyczaj w niektórych rodzinach zachował się do dziś.

Święto Matki Bożej Gromnicznej, jak i szereg innych świąt kościelnych, jest przykładem zbliżenia sfery nadprzyrodzonej do tego, co ziemskie, poprzez różne formy liturgiczne.

Oby ten fakt pozwolił nam lepiej rozumieć, że całe życie człowieka - to codzienne i świąteczne - powinno się toczyć w obecności Boga.

Komentarze

Brak komentarzy. Może czas dodać swój?

Dodaj komentarz

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Oceny

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się , żeby móc zagłosować.
Brak ocen. Może czas dodać swoją?

Wspomóż nas

wesprzyj serwis

Prawdy maryjne

  • Maryja - Ogród Niepokalany
    Maryja jako Rajski Ogród.
  • Maryja - Uzdrowienie chorych
    Spójrzmy na Maryję jako na Uzdrowienie chorych.
  • Maryja a Duch Święty
    Maryja jako Oblubienica, Pneumatofora, Przybytek, Transparent i Ikona Ducha Świętego.
  • Maryja Matka Kościoła
    Tekst Litanii Loretańskiej do NMP wzbogacony został wezwaniem "Matki Kościoła", a dawny drugi dzień świąt Zesłania Ducha Świętego poświęcono w Polsce również liturgicznej czci NMP Matki Kościoła. W ten sposób teologiczna prawda o Matce Pana naszego została na zawsze poszerzona o treść Jej Matczynej relacji do Kościoła. Niniejsze krótkie opracowanie pragnie ukazać, skąd czerpie swe teologiczne uzasadnienie ten Maryjny tytuł.
  • Matka Boża Nieustającej Pomocy
    Czcząc Matkę Bożą Nieustającej Pomocy zwracamy się do Niej, jako Matki Chrystusa i naszej Pośredniczki łask, przedkładając podziękowania i prośby, tak osobiste jak i wspólnotowe Bogu Ojcu przez Jezusa Chrystusa za Jej przyczyną i wzorem, gdyż Bóg dał nam Ją jako "nieustanną pomoc" dla naszej obrony. Maryja z racji tej macierzyńskiej miłości, opiekuje się odkupionymi
  • Matka Kościoła
    Tytuł "Matka Kościoła" spotykamy już sporadycznie u Ojców Kościoła. Św. Epifaniusz zwie Maryję "prawdziwie Matką wszechżyjących", św. Ambroży interpretuje testament z krzyża (J 19,26-27) jako zapoczątkowanie praw macierzyńskich Maryi w stosunku do członków Kościoła, św. Augustyn mówi o Niej jako o "Matce członków Chrystusa". Powszechnie zaczęto nazywać Maryję Matką Kościoła począwszy od XII w., gdy w teologii i pobożności podjęto temat macierzyństwa duchowego.
  • Nawiedzenie NMP
    Treść święta wynika z Łk 1,39.56. Święto w Kościele Zachodnim zawdzięcza swe powstanie młodemu jeszcze wtedy zakonowi franciszkańskiemu, który wprowadził je w 1263 r., wyznaczając na jego obchód dzień po oktawie Narodzenia Jana Chrzciciela, obchodzonego 24 czerwca. Obecnie święto obchodzone jest w Kościele 31 maja.
  • Odpust Porcjunkuli
    Pierwotny tytuł kościoła Porcjunkuli brzmiał - Najświętszej Maryi Panny z Doliny Jozafata. Według podania kapliczkę mieli ufundować pielgrzymi wracający z Ziemi Świętej. Mieli oni przywieźć grudkę ziemi z grobu Matki Bożej, który sytuowano w Dolinie Jozafata w Jerozolimie.Nazwę Matki Bożej Anielskiej prawdopodobnie nadał jej sam św. Franciszek.
  • Współodkupicielka
    Żaden człowiek nie był w stanie nas wykupić z zaciągniętego "długu" (por. Kol 2,14). Mógł to uczynić tylko Chrystus, Syn Boży. Krzyż jest jedyną ofiarą Chrystusa, jednak chce On włączyć do swojej ofiary odkupieńczej tych, którzy z niej korzystają. Spełnia się to w najwyższym stopniu w osobie Jego Matki.
  • Wspomożycielka Wiernych
    Święto NMP Wspomożycielki Wiernych ustanowił papież Pius VII w 1815 r. dla Rzymu i państwa kościelnego na podziękowanie za opiekę Matki Bożej nad Kościołem. W 1959 r. na prośbę biskupów polskich święto zostało wprowadzone w Polsce.

Ostatnio na forum

Najnowsze tematy
Najciekawsze tematy

Losowy wątek

Moria, niezawodnie sypiesz mądrymi cytatami jak z rękawa :) dziękować :D A czy, (mam nadzieję, że to nie zbyt osobiste pytanie), możesz się podzielić jakimiś osobistymi refleksjami na temat Szkaplerza? Bo tak sobie pomyślałam, że skoro do niego zachęcasz, pewnie doświadczasz w ten sposób Bożego działania? :) I dzięki w ogóle za ten wątek, Piotrze! Postanowiłam skompletować mój rynsztunek ...
katarina · 17-07-2009 23:04

Reklamy Google